سوار بر مرکب بازی/ سعید مهدی

سوار بر مرکب بازی/ سعید مهدی

چهارشنبه 8 اردیبهشت 1400 - 11:15
موضوع مورد نظر در این مقاله، ماشین­ بازی است پس از مروری بر تعاریف بازی و انواع آن، ماشین­ بازی در هر حوزه بررسی خواهد شد. اين مقاله در سمينار طراحي اسباب ­بازي و ابزارهاي كمك­ آموزشي در بهمن ماه 1390 ارائه شد.

 سوار بر مرکب بازی/ سعید مهدی

فصلنامه تحلیلی- پژوهشی هنر و طراحی­ صنعتی / چهارباغ/  نمرۀ هشتم / سال چهارم / بهار و تابستان1391

 اشاره

راندن و سواری ­گرفتن از دیرباز جزء کارها و فعالیت­ های اصلی انسان و به ­­ویژه مردان بوده است. کودک برای پاسخ به میل درونی ­اش که همان تمرین تجربیات زندگی و آزمایش آن­ها است به فعاليت ­های بازي­گونه می ­پردازد. راندن هم یکی از این فعل­ ها است که کودک به تکرار آن­ها می­ پردازد تا فردا بتواند در ماشین­ های واقعی براند. کودک وقتی می­بیند آقایان رانندگی می­ کنند خود­به­ خود این باور در او شکل می­ گیرد که رانندگی کار مردان است و این میل را با اسباب­ بازی ماشین پاسخ می ­دهد زیرا او در آن زمان نمی­ تواند رانندۀ یک ماشین واقعی باشد. به ­این ترتیب ماشین تبدیل به اسباب­ بازی محبوب کودکانی می­ شود که به ­راندن و راهبری علاقه دارند و با آن به ­راحتی می­ توانند از پدرشان یا دیگر رانندگان تقلید کنند. در مواقعی که ماشینِ اسباب­ بازی در دسترس آن­ها نباشد بدن خود را به شکل ماشین می­ بیند و گاهی هنگام دویدن از خود صدای ماشین درمی ­آورد. انگار که بین او و ماشین مرزی وجود ندارد و هر دو یکی هستند. او بیشتر وقتش را صرف بازی با اسباب­ بازی ­­هایش می­ کند و این اولین قدم­ های او برای درک و تجربه زندگی و محیط پیرامونش است. اولین آموخته­ های یک انسان در دوران کودکی هنگام بازی با اسباب­ بازی ­ها است. بنابراین بسیار مهم است که برای کودک چه نوع اسباب­ بازی و با چه ویژگی­ هایی تهیه می­ شود. موضوع مورد نظر در این مقاله، ماشین­ بازی است پس از مروری بر تعاریف بازی و انواع آن، ماشین­ بازی در هر حوزه بررسی خواهد شد. اين مقاله در سمينار طراحی اسباب ­بازی و ابزارهای كمك­ آموزشی در بهمن ماه 1390 ارائه شد.

 دنیای بازی و اسباب ­بازی ­ها، اولین مدرسه کودکان

یک کودک در حال بازی مثل یک کودک نشسته بر روی نیمکت مدرسه است! با این تفاوت که این­بار خودش معلم و گچ و تخته، اسباب­ بازی­ هایش هستند. از این­ رو اين مسئله را به مدرسه تشبیه می ­کنیم که بازی و اسباب ­بازی برای کودک همان­قدر جدی است که درس و مدرسه و در این مدرسه (مدرسه اسباب­ بازی ­ها) درس ­ها از جنس زندگی هستند یعنی از جنس تجربه. کودک، تمام درس­ هایش را به ­گونه ­های مختلف تجربه می ­کند. آن­ قدر برای او همه­ چیز خودانگیخته است که کسی او را مجبور به انجام تکالیف نمی ­کند و به سوی خاصی هدایت نمی ­شود بلکه با دل و جان با تکالیفش زندگی می­ کند و استقلال خود را دارد. همچنین خودآموزی از خصوصیات بارز کودکان هنگام بازی با اسباب­ بازی­ هایش است و براساس توانایی ­هایش رابطه متناسب با آن­ها برقرار می­ کند. شاید به­ خاطر همین است که کودک هیچ وقت یافته ­های خود را که از تجربه در بازی مثل شناخت رنگ ­ها، شناخت جنس و مواد به­ دست­ آورده، فراموش نمی ­کند. قاعده ­ها تحمیلی نیستند! یافته­ ها و آموخته­ هایش دقیقاً همان چیزهایی است که لازم دارد. در این مدرسه با اسباب ­بازی­ها حواس خود را می ­شناسد و محیط پیرامون را تجربه می ­کند. صداها را می­ شنود، رنگ­ها را می­ بیند و ترکیب آن­ها را تجربه می­ کند. اشیاء و بافت­ های مختلف را لمس می­ کند و انواع مواد را می ­شناسد. این­گونه حواس خود را تقویت می ­کند با عناصر اولیۀ دنیای واقعی روبرو و آماده برای زندگی و رویارویی با آن می­ شود و سعی می­کند دنیای خیالی اسباب­ بازی­هایش را با دنیای پیرامونش تطبیق دهد.

کار یا بازی؟!

به فعلی که دارای هدفی مشخص، اصول و شیوۀ از پیش تعیين شده و وابسته به نتیجه­ ای خاص باشد «کار» گفته می ­شود. کار ممکن است لذت­ بخش هم باشد. «بازی» به عملی گفته می­ شود که لذت ­بخش و خوشایند است و احتیاج به اصول خاصی ندارد و لزوماً معطوف به هدف یا نتیجه خاصی نیست و ممکن است که هدف­دار نیز باشد. در بازی، اجباری برای انجام عملی وجود ندارد و لذت شخص بازی ­کننده در اولویت است.

گروس (KarlGroos, 1896) یکی از نخستین نظریه‌پردازان بازی در سال ۱۸۹۸ مشاهداتش را از بازی‌های انسان، منتشر ساخت. او در مورد بازی می ­گوید: «بازی تمرین غریزی و بدون هدف کارهایی است که در زندگی آینده نقش اساسی دارند.» و می‌گوید، بازی به کودکان فرصت می‌دهد که فعالیت‌های بزرگسالان را تمرین کنند و هدف خاصی از آن ندارند. کودکان ابتدا به بازی‌هایی می‌پردازند که به رشد و تکامل مهارت‌های حسی و حرکتی آن­ها می‌انجامد و بعدها به بازی‌هایی علاقه­ مند می‌شوند که روابط اجتماعی آن­ها را تسریع می‌کنند. طبق این تعریف، بازی نوعی عمل ناخودآگاه مثل غریزه است. غریزه در وجود انسان، نیاز به انجام یک کار است. غریزه چیزی است که به ­خودی خود در انسان وجود دارد و محرکی است که حتماً باید به آن پاسخ داد و آن­را ارضاء کرد در غیر این صورت باعث اختلال در روند طبیعی زندگی می­ شود؛ همان­طور که کودکان با بازی، امیال سرخورده خود را پاسخ می د­هد. اگر طبق این تعریف بازی را غریزه بدانیم پس می­ توان گفت که بازی نیاز همۀ انسان ­ها است. همچنین در غریزه یا نیاز طبیعی رقابت یا برنده شدن جایگاهی ندارد مگر این­که رقابت و نتیجۀ آن، پاسخی به این نیاز باشد. پس به­ طور کلی بازی را می­ توان فعالیتی دانست که با طبیعت انسان سازگار است و برای رسیدن به یک هدف، نه هدفی تعریف شده و خروجی قابل پیش­ بینی، بلکه برای ارضاء نیازها و حتی سازگاری با محیط در کودکی شکل می­ گیرد و با او همراه است تا دنیای بزرگسالی.

اسباب بازی

بازی نیز ابزاری احتیاج دارد. می­ توان گفت ابزاری که به ­صورت هدفمند برای بازی مشخص (هدف می­ تواند تنها لذت ­بردن نیز باشد) یا برای رسیدن به هدف مشخص به­ كار گرفته شود، اسباب­ بازی است. اسباب­ بازی نقش مهمی در روند رشد و تربیت کودک دارد به این دلیل که در سنین رشد کودک، کار مهم و جدی که برای سازگاری با محیط پیرامونش دارد هیچ­ چیز نیست جز بازی!

 

تصوير شماره يك-  نقش­ های بزرگ با اسباب ­بازی­ های كوچك در دستان كودك تمرين می ­شوند.

او بیشتر وقتش را صرف ­بازی با اسباب ­بازی­­ هایش می­ کند و این اولین قدم ­های او برای درک و تجربۀ زندگی و محیط پیرامونش است.

کودک برای بازی حد و حصری ندارد، هر آنچه در اطرافش است را به بازی فرامی­ خواند از بالشی که سر بر آن می­ گذارد و ظروفی که در آن غذا می­ خورد، مدادها و دفتری که در آن نقاشی می­ کند تا فرفره و جغ جغ ه­ای که برای بازی در اختیار دارد. گاهی اسبابی برای بازی در اختیار کودک قرار می ­گیرد و گاهی اسبابی برای بازی نیست و او چوب خشکی را به بازی می ­گیرد که به زیباترین اسب چوبی دنیا تبدیل می­ شود.

به­ طورکلی می ­توان گفت که برخی از اسباب­ هایی که برای بازی برای کودک تعریف و ساخته شده ­اند کوچک شدۀ بسیاری از اسباب­ هایی است که در بزرگسالی استفاده می ­شود و فعالیت­ هایی که بزرگسالان به ­طور جدی انجام می­ دهند این اسباب­ ها کاملاً متناسب با نظریۀ بازی گروس است که بازی را برای کودکان فرصتی می‌­دانست که فعالیت­ های بزرگسالان را تمرین کنند همانند بازی در نقش پدر و مادر، شغل­ های مختلف مثل؛ رانندگی، نجاری، مکانیکی، فروشندگی، خیاطی، خرید و فروش و شکار، آشپزی و از این دست اسباب ­ها که کم نیستند. ماشین­ ها هم همیشه یکی از اسباب ­های مشهور در بين اسباب­ بازی­ ها بوده است.

ماشین ­بازی و فرايند بازی

اگر بازی ­ها را بخواهیم تقسیم ­بندی کنیم یکی از بهترین دسته ­بندی­ های انجام شده از برای پیاژه است که بازی را به چهار دستۀ بازی­ های نمادین، با قاعده، تقلیدی و نمایشی تقسیم می­ کند (مطهری، 1382)؛ جالب است كه ماشین ­بازی در هر چهار دسته می­ تواند قرار بگیرد. اما نکته این­جا است که در هر دسته یک بعد از ماشین­ بازی کودک قابل بررسی است.

بازی ­های نمادین: کودک از سه تا پنج سالگی بازی­ هایی که انجام می ­دهد بسیار نمادین هستند. در این دورۀ سنی واقعیت­ه ا تغیير شکل می­ یابند. اشیائی که وجود ندارند به­ كمك اشیائی دیگر نمایش داده می­ شود. از یک تکه چوب، اسب ساخته می­ شود و با قراردادن چند بالش کنار هم خانه ­ای یا با یک مکعب، جعبۀ کبریت و حتی ظروف غذاخوری­ اش ماشین ­بازی می­کند. در این مرحله به تمرین تجربیات زندگی می­ پردازد و آن­ها را به شکل­های مختلف تجربه و آزمایش می­ کند. پیاژه معتقد است که این نشانه­ ها در واقع زبان فردی کودک است که می­ تواند با آن­ها احساسات درونی خود را آشکار سازد. مثلاً اگر کودکی تنبیه شده باشد، ممکن است عروسک خود را کتک بزند یا با خرس کوچولوی خود اوقات تلخی کند؛ یا کودکی که دارویی را به اکراه نوشیده و به این دلیل کارش به مشاجره با مادرش کشیده باشد، به ­طور نمادین دارو را به عروسکش می ­خوراند و دربارۀ مزایای دارو با عروسک  سخن می­ گوید. این­گونه بازی­ها را پیاژه «بازی جبرانی» نیز می­ نامد.

کودک در این دورۀ سنی، ماشین­ بازی را به­ صورت نمادین انجام می ­دهد و از قدرت تخیل خود استفاده می­ کند و سعی در این دارد تا اشیاء مختلف را به شکل ماشین یا آن­ طورکه می­ خواهد ببیند. راندن و سواری ­گرفتن از دیرباز جزء کارها و فعالیت­ های اصلی انسان و به ­­ویژه مردان بوده است. کودک در این مرحله برای پاسخ به میل درونی­ اش که همان تمرین تجربیات زندگی و آزمایش آن­ها باشد یکی از فعالیت­ هایی که انجام می­ دهد تمرین رانندگی است.

بازی­ های با قاعده: از هفت تا یازده سالگی باز ی­ های کودک شکل قاعده ­مندتری به خود می ­گیرد.

آثار این بازی ­ها برای همۀ عمر باقی می ­ماند و هم­زمان با رشد کودک و گذشت زمان به ­صورتی کامل­تر انجام می­ شود. قواعد بازی ­های با قاعده معمولاً از بزرگترها به کوچکترها یا از نسلی به نسل دیگر منتقل می ­شود. در بازی­ های با قاعده، هر بازی قراردادهایی دارد که نمادین شده است یا قراردادهایی که امکان دارد همیشگی یا بر اساس توافق خود بازی­کنان باشد.

ماشین­ بازی، ویژگی بازی­ های با قاعده را نیز دارد. از این جهت که بازی از طرف بزرگ ترها به کودک پیشنهاد می ­شود و والدین چگونگی بازی با آن­را به کودک، آموزش می­ دهند. دیگر این­که ماشین­، وسیله ­ای برای رقابت است. زمانی­ که دو کودک مشغول به ماشین بازی می ­شوند قراردادها یا قوانینی را پایه­ ریزی می ­کنند. مثل؛ دزد، پلیس، راننده تاکسی و مسافر، محل توقف، باند­های خیابان و یا در بازی با ماشین­ های مسابقه­ ای که طبق اصول و قوانینی با یکدیگر به رقابت می ­پردازند. در این سن و مرحله ماشین­ بازی برای کودک از مداد رنگی و گلِ رُس و مکعب­ های چوبی جذاب ­تر است و تنوع بیشتری دارد.

از طرفی والدین نیز بیشتر کودک را تشویق به این بازی می ­کنند. به همین جهت هم تولیدکنندگان اسباب­ بازی و فروشنده ­ها در کنار اسباب­ بازی ­های رنگارنگشان هیچ ­وقت ماشین ­ها را از قلم نمی ­اندازند.

بازی ­های تقلیدی: (تقلید یک غریزه در انسان است) کودک خواه یا نا­خواه میل به تقلید دارد. کودکان تقلید را ابتدا از پدر و مادر خویش آغاز می­ کنند. کودک پسر، پدر خویش را نظاره می­ کند که رانندگی می­ کند. او می ­خواهد خود را مثل پدرش بیاراید و همچون او عمل کند. او به وسایلی روی می­ آورد که بتواند از پدرش تقلید کند. ماشین را انتخاب می­ کند به دلیل اینکه تقلید امری غریزی در کودک است. شاید بتوان گفت که اگر کودک دختری، مادر خویش را در حال رانندگی یا اعمالی که بیشتر مربوط به مردان می ­شود ببیند امکان دارد او هم به تقلید از مادرش ماشین ­بازی کند یا نقش فروشنده یا راننده را بازی کند. از طرفی همان­ طور که گفته شد در بازی  ­های تقلیدی کودک با اسباب ­بازی ­هایش به برون­فکنی امیال و خواسته­ های خود می ­پردازد. کودک می­ خواهد مثل پدر خود رانندگی کند و خودش را در زمانی تجسم کند که بزرگ شده و رانندگی می­ کند. به­ نظر مي­ رسد که از همان دوران کودکی برای زمان بزرگسالی تمرین می­ کند.

بازی تمرین اعمالی است برای زمانی ­که کودک می­ خواهد آن­ها را به ­طور جدی انجام دهد. بنابراین می ­توان گفت در این مرحله کودک با میل خود و هم­چنین با نیروی محرک­ های بیرونی به این نوع بازی می ­پردازد. ماشین ­بازی یکی از بازی­ های شاخص در دستۀ بازی ­های تقلیدی است. کودکی که در دنیای ماشینی اکنون زندگی می­ کند و پرورش می ­یابد بیشتر اوقات پدر خود را در حال رانندگی می ­بیند. پدرش برای بردن او به پارک، مدرسه یا هرجای دیگر او را سوار ماشین می­ کند. همچنین کودک در شهر رانندگانی را می­ بیند كه بیشتر آقایان هستند پس یک کودک پسر به تقلید از محیط اطرافش می­ خواهد رانندگی کند و با این کار خود را با جامعه هم­ رنگ کند.

به ­نظر می­ رسد که کودک وقتی می بیند آقایان رانندگی می­ کنند خود­به ­خود این باور در او شکل می­ گیرد که رانندگی کار مردان است و این میل را با اسباب­ بازی ماشین پاسخ می ­دهد زیرا او در آن زمان نمی­ تواند رانندۀ یک ماشین واقعی باشد. به این ترتیب ماشین تبدیل به اسباب ­بازی محبوب کودکانی می­ شود که به راندن و راهبری علاقه دارند و با آن به ­راحتی می ­توانند از پدرشان یا دیگر رانندگان تقلید کنند. در مواقعی که ماشین اسباب ­بازی دردسترس آن­ها نباشد بدن خود را به­ شکل ماشین می­ بیند که هنگام دویدن از خود صدای ماشین درمی ­آورد گویی که بین او و ماشین مرزی وجود ندارد و هر دو یکی هستند. بازی ­های نمایشی: در بازی­ های نمایشی، کودکان نه تنها به تقلید فعالیت­ های بزرگسالان می­ پردازند بلکه مشتاقانه دوست دارند که همۀ حرکات آن­ها را با تمام جزئیات تقلید کنند. مثلاً مانند آن­ها لباس بپوشند و مانند آن­ها سخن بگویند. نخستین بازی ­های نمایشی کودک در خانه انجام می ­شود؛  زمانی­که دختر کفش­ های مادرش را می ­پوشد یا پسر به تقلید از پدر روزنامه می­ خواند یا با مخاطب­ های فرضی به مکالمۀ تلفنی می ­پردازد و نقش آنان را بازی می­ کند. بازی ­های نمایشی به توانایی ­های کودک برای فرار از  محدودیت ­هایی که واقعیت به او تحمیل می­ کند می­ افزاید. والدین، کودک را کنترل می ­کنند، به او دستور می­ هند و او مجبور است که به فرمان آن­ها عمل کند. در صورتی­که کودک موجودی آزاد و بدون محدودیت است و از این­که کنترل شود راضی نیست و به ­همین منظور اگر کنترل شود به ­دنبال اسبابی می ­گردد تا در بازی­ هایش این عقده خود را پاسخ دهد. کودک نمی­ تواند رانندگی کند پس ادای آن­را در می ­آورد و در پی کشف لذت راندن است.

به ­دنبال چیزی برای کنترل­ کردن و فرمان­ دادن، به همین خاطر  ماشین ­بازی گزینه خوبی برای پاسخ به این نیاز است.کودک در بازی ­های نمایشی علاوه بر تقلید نقش، انتظار یا آرزوی خود را از آن نقش نیز بیان می­ کند که این وجه تمایز بین بازی­ های تقلیدی با بازی ­های نمایشی است.

مثلاً هرگاه کودک پدری سخت­ گیر و مستبد داشته باشد در بازی­ های تقلیدی خود سخت ­گیر و مستبد می­ شود اما در بازی ­های نمایشی انتظار محبت و همدردی پدر با فرزند را منعکس می­ کند. کودک در ماشین ­بازی هم به همین صورت رفتار می­ کند.

بازی تمرین اعمالی است برای زمانی که کودک می ­خواهد آن­ها را به­ طور جدی انجام دهد.

کودک در تقلید از والدین در ماشین بازی و نوع بازی ­کردن او با ماشین اسباب­ بازی ­اش به­ نوع رفتار والدین که او تقلید می­ کند بستگی دارد. آیا او با ماشینش با ملایمت رفتار می­ کند یا خشونت به خرج می­ دهد؟! داستان ­های بازی او با ماشین ­هایش چیست؟! خودش در چه نقشی از راننده بازی می­ کند؟ رانندۀ پلیس؟ رانندۀ تاکسی؟ رانندۀ ماشین مسابقه­ ای؟ یا حتی تعمیرکار ماشین! این­ها همگی بستگی به نوع رفتار پدر و مادر يا الگوهای كودك با ماشین دارد.

بازی­های تخیلی: تخیل به فعالیت عالی ذهن گفته می ­شود که فرد، اشیاء یا حوادثی را در ذهن خلق می ­کند بدون اینکه مستقیماً از داده ­های حسی بهره گیرد. به عبارت دیگر ذهن هنگام تخیل روابط تازه­ای را ایجاد می­ کند و آن­ها را به شکل­ هایی در می­ آورد که پیش­ تر هرگز با آن­ها برخورد نداشته است.

بازی­های تخیلی، جدا از مراحل پیشین؛ بازی­ های با قاعده، نمادین، تقلیدی و نمایش نیست، بلکه در طول آن­ها است در تمام بازی­ های دیگر انجام می­ شود. این بازی ­ها از یک­ ونیم سالگی آشکار ولی معمولاً در سه سالگی آغاز می ­شوند و طی این چند سال غنا و پیچیدگی می ­یابد. کودک مانند خودرویی حرکت می­ کند و دور می ­زند، خود را به منزلۀ راننده می­بیند و بدن خود را همچون خودرو به کار می­اندازد. تخیل کودک، اسباب­ بازی ­ها را بزرگ می­کند و مواد بازی را تغییر  می­ دهد. کودک برای پاسخ به این خصوصیت، اسباب­ بازی خود را انتخاب می­ کند. در این­جا به اسباب­ بازی ماشین می­ پردازیم. وقتی که کودک در تخیل خود یک رانندۀ مسابقه است و مسابقۀ پرهیجانی را بازی می­ کند، غرق در بازی به تقلید از فیلم­‌هایی که دیده یا در واقعیت با آن روبرو شده از تمام تجربیات خود استفاده می­ کند و با همۀ حواس خود در بازی حضور دارد و داستان­ سرایی می ­کند. امکان دارد بقیۀ اسباب­ بازی ­هایش نقش‌های دیگری در این مسابقه اتومبیل­رانی داشته باشند. با قدرت تخیل خود حوادث و شرایط را ایجاد می­ کند و آن­ها را خودش هرطورکه بخواهد خلق می­ کند به همین دلیل ماشین­ بازی از بازی­‌های مفید برای رشد تخیل کودک است. فعالیت­­‌هایی مانند خانه ­بازی، بازی در نقش پدر و مادر، آشپزی، خرید ­و ­فروش و شکار از شکل ­های متداول بازی ­های تخیلی هستند که برای این بازی ­ها، هرچه وسایل بازی بیشتر باشد، کودکان بهتر می­‌توانند بازی­‌های تخیلی انجام دهند. وسایلی که برای این منظور به­ کار می ­رود، لازم نیست نو و یا دقیق درست شده باشند حتی اگر این وسایل ناقص باشند، کودک با کمک تخیل خویش، آن­ها را تکمیل می­ کند.

تصوير شمارۀ دو- تقليد، شوق پيمودن راه را تا بزرگسالی را كوتاه می ­كند.

تأثیر هوش

کودکان تیزهوش، به دلیل توانایی ­های بیشتر، به انجام­ دادن بازی­ های انفرادی تمایل نشان می ­دهند و معمولاً انرژی بدنی را در حد زیادی مصرف نمی ­کنند. به ­نظر می­ رسد که کودکان تیزهوش و کودکان عقب­ مانده بیشتر به بازی­ های انفرادی می­ پردازند؛ زیرا کودکان تیزهوش، به علت توانایی زیاد، و کودکان کم ­هوش، به سبب توانایی کم، معمولاً به خوبی در گروه پذیرفته نمی ­شوند. می ­توان گفت که ماشین ­بازی به­ علت این­که یک بازی انفرادی است می ­تواند بازی کودکان باهوش نیز باشد. اگر یک ماشین اسباب ­بازی در اختیار کودک عقب ­مانده گذاشته شود، ممکن است آن­را به اطراف بکوبد یا آن­را متلاشی کند، ولی کودک تیزهوش سعی می­ کند با آن بازی رمزی انجام دهد و حتی ممکن است به بررسی کنجکاوانه ماشین اسباب­ بازی بپردازد و آن­را باز کند تا از محتویاتش آگاهی یابد.

جمع بندی

پس می ­توان گفت بازی و اسباب­ بازی هر دو فراتر از آن چیزی هستند که دیده می ­شوند و کودک با بازی خود و نوع اسباب­ بازی ­های خود به گونه ­ای با والدین خود در مورد نیازها و علاقه­ مندی­ هایش صحبت می ­کنند و هم­چنین با طراحان. بایسته است یک طراح از تمام نیازهای روحی کودکان در سنین مختلف کودکی آگاهی داشته باشد تا بتواند اسباب­ بازی ­ای مؤثر و آموزنده و ماندگار طراحی کند.کودک در خلال بازی­ کردن احساس ­های زیادی را تجربه می ­کند و اسباب­‌بازی­ هایی که نیازهای کودک از قبیل تمرین فعالیت­‌هایی که در آینده قرار است انجام دهد را ارضاء کند برای کودک ماندگارتر است زیرا تأثیر آن بعد از اتمام بازی در وی باقی می‌ماند. همچنین برگشت به دوران کودکی خود و به ­یادآوردن این­که در آن دوران چه اسباب ­بازی­ هایی نظرش را بیشتر جلب کرده بودند و چرا؟

وقتی جواب چرا به­ دست آمد می‌تواند با درک عمیق­‌تری از مفهوم یک اسباب­ بازی آن­را طراحی کند و فرقی ندارد که خود شخص طراح به كدام اسبابِ‌بازی علاقه ­مند بوده. همین برگشت به گذشته و هم­زاد­پنداری با کودکان و یادآوری آن دوران می­ تواند برای طراحی هر نوع اسباب­ بازی کمک بسیاری کند.

گويی طراح در حال طراحی يك اسباب­ بازی برای خود است.


پيشنهادهايی براي مطالعۀ بيشتر

راهنمای انتخاب اسباب­ بازی نوشتۀ محمدرضا مطهری از انتشارات البرز به سال 1382

 بازی نوشتۀ  هارلوک الیزابت برگردان از وحید روان­دوست از انشارات ی‍وش‌‏‫ به سال 1364

آموزش در دوران کودکی نوشتۀ اسپادک برنارد، برگردان از محمدحسین نظری­ن‍ژاد ‏‫از انتشارات آستان قدس رضوی به سال 1379

روان­شناسی کودك نوشتۀ مهدی جلالی از انتشارات دانشگاه تهران به سال 1360

برنامه آموزش و پرورش در دورۀ پیش از دبستان نوشتۀ کول ونیتا برگردان از فرخنده مفیدی از انتشارات سمت به سال 1387

بازی­های آموزشی نوشتۀ منوچهر ترکمان و مصطفی مقدم از ان‍ت‍ش‍ارات‌ م‍درس‍ه‌ به سال ۱۳۷۵

 

خلاقیت، تمرین زندگی، مرکب بازی، اسباب بازی، خودپنداره، شبیه سازی، دنیای واقعی، اسباب بازی نمادین، ابزارهای کمک آموزشی، بازی جبرانی، تخیل، بازی های باقاعده، هوش و بازی، نقش پذیری، اسباب بازی های تقلیدی
مطالب مرتبط
ارسال نظر
  • - نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
  • - لطفا دیدگاهتان تا حد امکان مربوط به مطلب باشد.
  • - لطفا فارسی بنویسید.
  • - میخواهید عکس خودتان کنار نظرتان باشد؟ به gravatar.com بروید و عکستان را اضافه کنید.
  • - نظرات شما بعد از تایید مدیریت منتشر خواهد شد